رفتی، باورم نمیشه هنوز (قسمت اول)

امروز که دارم این پیامو مینویسم، شهریور ۹۹ هست و چند روز دیگه دقیقا میشه گفت که ۴ سال از رابطهی واقعی ماگذشته. (اگه سالهای قبل از اون رو حساب نکنیم)

سارا انقدر تو همیشه بهم گفته بودی دوستت دارم، انقدر دلمو قرص کرده بودی،

 که محالترین چیزی که فکرشو میکردم اینبود که یه روزی بخوای از پیشم بری. 

اردیبهشت خواستگارت (بنزما) درخواست داده بود که بیاد برای خواستگاری.

 با مامان بزرگت حرف زده بود.ولی تو همونموقع بهشون گفتی که با فامیل نمیخوای ازدواج کنی. 

گفتی که با کسی که ۹ سال ازت بزرگتره نمیخوای ازدواج کنی.

 هنوز ویست که این حرفارو زدی هست. هنوز گوش میدمش بغض میکنم.

 گفتی علی به جز تو با هیشکی به ازدواج فکر نمیکنم. میگفتی دست هرکس به جز تو به من بخوره مورمور میشم. 

من همون موقع بهت گفتم که سارا، الان وقت خواستگاراته. اگه میخوای خانواده بهت گیر ندن، برو باهاشون بیرون.

 اینجوری که تو اونارو دیده باشی و بعد بازم بخوای با من باشی باعث میشه من تو زندگیم آرامش بیشتری داشته باشم.

 اینجوری ینی اینکه تو همه انتخاباتو سنجیدی و بازم منو انتخاب کردی. بعدا یه وقتی تو زندگی بهم نمیگی علی من چشم باز کردم فقط تورو دیدم.

 هیچ حق انتخابی نداشتم.

به خاطر همهی این حرفا بهت اجازه دادم با خواستگارات بری بیرون. ولی دلم قرص بود. 

مطمئن بودم با هرکی بری، به قراردوم نرسیده ردشون میکنی. خودت دلمو قرص کرده بودی. 

خودت همیشه بهم گفته بودی هیچ مرد دیگهای رو نمیتونی کنارتتصور کنی جز من.

آقای بنزما دوباره تو شهریور درخواست داد که بیاد. به خاطر فشار خانواده مجبور شدیم قبول کنیم که باهاش بری بیرون. 

ولی میدونی چیشد سارا؟ تو به قرار دوم نرسیده دلت براش لرزید. الان که دارم مینویسم دستم داره میلرزه.

 گفتی از گلی که برات اورده ذوق کردی. گفتی حس کردی دلت میخواد یه بار دیگه هم ببینیش. 

روز خواستگاری فرا رسید. شنبه بود. اومدن خونتون. حرف زدین. من تو دلم آروم و قرار نداشتم. 

نمیدونستم داره چی میشه. هرچی معادله تو ذهنم بود داشت خراب میشد.

 سارایی که همه اول ینهای زندگیش با من بوده داشت دلش برای کس دیگهای میتپید. 

فردای روز خواستگاری من بهت پیام دادم، و گفتم چرا جواب منو نمیدی؟ الان بیش از ۶ ، ۷ ساعته که آنلاین نشدی جوابمو بدی.

 اگه واست مهم بودم از زیرسنگم شده فیلتر شکن پیدا میکردی و تو تلگرام به منی که نگرانم جواب میدادی. 

گفتم بهت که حس میکنم دیگه نمیشناسمت سارا. 

یه پیام بلند بالا واسم نوشتی.

پیامت این بود:

“سلام علی خوبی؟ 

یه چیزی میخوام بهت بگم نمیدونم درسته یا نه

بهم گفتی ببین چجوری خوشحال تری، با اونی که خوشبختت میکنه باش

بهم گفتی برو ببینش برو خواستگاراتو ببین اگه خوب بود من مثل دوست همیشه هواتو دارم کنارتم چون خوشبختی وخوشحالیت برام مهم تره .

منم به اصرار همه یه بار و دوبار رفتم باهاش بیرون

اومدن خواستگاری نزدیک بود حتی محرممون کنم

ببین علی 

من خونوادم جوری نیست که بتونم غیر از این باشم، که بتونم با ادمی که خودم انتخاب کردم ازدواج کنم اینو خودتم میدونی

این ادم ولی تا اینجا واقعا بد نبود بهم قول خوشبختی داده، قول خوب بودن داده

و فکر کنم دلم بخواد ادامه بدم و بیشتر بشناسمش

میدونم نامردیه میدونم اشتباه دارم میکنم میدونم دارم گند میزنم ولی فکر کنم بهترین کار باشه

حداقلش از دست اصرارای مامان بابام راحت میشم و اونم بهم ازادیایی که میخوامو میده و ادم پایهایه

این مدت که نبودم همش یه هفتس علی

۲ روز باشرفتم بیرون

دیروز خواستگاری بود

امروزم اومد رفتیم بیرون برا همین نبودم

ولی وقتی رضایتو رو لبای خونوادم میبینم حس میکنم باید اینکارو کنم

بالاخره تو و من خیلی فرق داریم اعتقاداتمونو خونواده هامون

مال من مذهبی و سنتی ان علی

خیلیه گذاشتن اینو بشناسم هیشکی دیگه رو نمیذاشتم چون قبولش دارن

علی من واقعا شرمندتم از همه لحاظ ولی این بهترین تصمیمیه که فکر میکنم میتونم انجام بدم و فکر کنم نتونیم بیشتر باهمبمونیم

دوست هم میتونیم باشیم اگه دلت بخواد و چیزی ازم تو ذهنت هست.

ولی بهترین تصمیمه علی 

میدونی چقد وقته خواستیم جدا شیمو نشد؟ اینجوری بهتر میشه تصمیم گرفت

فقط خواهش میکنم

منو ببخش”

به این ترتیب روز یکشنبه دوم شهریور سال ۹۹ اولین مهر جدایی رو روی قلب من کوبیدی.

ادامه دارد...

۱۲ شهریور ۹۹

علی